الف) از حسین پناهی...

برای اعتراف به کلیسا میروم ،
رو در روي علفهاي روئيده بر ديوار كهنه مي ايستم
و همه ي گناهان خود را اعتراف مي كنم

بخشيده خواهم شد به يقين
علف ها
بي واسطه با خدا حرف مي زنند!

ب) از خودم...

و جاده مي شوم اين بار ! «طرحي از غربت»
در آستانه ي ادراك  تلخ  يك هجرت .

من از تراكم اين حاشيه ، جدا شده ام ؛
به سمت حادثه در متن صفحه اي بي خط .

در اين دقايق پر رنگِ غم ، كه خط خورده است ؛
حضور مضحك ِ احساس ِ ملهم از عادت !

دچار لرزش ترديدم و دلم تنگ است ...
كجاست سمت رسيدن ، به آن همه وسعت ؟

                ***

تو مي روي ... دل من سر به روي دامن عشق ؛
به خواب مي رود از ضرب گريه اش ، راحت !

چه خواب نازك پر رمز و رازي است ، اين خواب !
مرا به حجم كدام آيه مي كند دعوت ؟!

به ضرب دلكش باران تند پا ييزي ،
در انتهاي خيابان ِ ساكت ِ خلوت ؟!

به اشتياق پر از ياسمين يك محراب ،
به كنج معبد نيلوفرانه ي تبت ؟!

به دست فلسفه دادم كه پاسخي بدهد :
عدم در علت بي عشق و عشق بي علت .

                     ***

و جاده مي شوم اين بار ،تا رها كُنم ات ؛
ازين غروب پر از غم ؛ ازين شب وحشت .

قدم به من بگذار! اين تنم پر از زخمي است ،
كه خوب مي كند آنرا - فقط - قدمهايت !